Κακοήθεις Παθήσεις Θυρεοειδούς

Οι κακοήθεις παθήσεις του θυρεοειδούς είναι οι όγκοι του αδένα που μπορούν να επεκταθούν στους γύρω ιστούς ή σε άλλα σημεία του σώματος. Δεν πρόκειται για μία νόσο. Ο θυρεοειδής αποτελείται από διαφορετικά είδη κυττάρων και από το καθένα μπορεί να προκύψει διαφορετικός τύπος καρκίνου, με διαφορετική συμπεριφορά, διαφορετικό τρόπο διάγνωσης και διαφορετική θεραπεία.

Οι συχνότεροι τύποι, το θηλώδες και το θυλακιώδες καρκίνωμα, έχουν στη μεγάλη πλειονότητα των ασθενών εξαιρετική πρόγνωση. Σε αυτή τη σελίδα θα βρείτε πώς ξεχωρίζει ο κάθε τύπος, πώς τεκμηριώνεται και γιατί το θεραπευτικό πλάνο αλλάζει από τον έναν στον άλλον.

Από ποια κύτταρα ξεκινούν οι κακοήθεις παθήσεις του θυρεοειδούς

Ο θυρεοειδής έχει δύο κύρια είδη κυττάρων. Τα θυλακιώδη κύτταρα χρησιμοποιούν το ιώδιο του αίματος για να παράγουν τις θυρεοειδικές ορμόνες. Τα C κύτταρα, που λέγονται και παραθυλακιώδη, παράγουν την καλσιτονίνη, μια ορμόνη που συμμετέχει στη ρύθμιση του ασβεστίου. Στον αδένα υπάρχουν επίσης, σε μικρότερο αριθμό, κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος (λεμφοκύτταρα) και υποστηρικτικά κύτταρα.

Από κάθε είδος κυττάρου μπορεί να προκύψει διαφορετικός τύπος κακοήθειας:

• από τα θυλακιώδη κύτταρα προέρχονται τα διαφοροποιημένα καρκινώματα (θηλώδες, θυλακιώδες, ογκοκυτταρικό) και το αναπλαστικό καρκίνωμα,
• από τα C κύτταρα προέρχεται το μυελοειδές καρκίνωμα,
• από τα λεμφοκύτταρα προέρχεται το πρωτοπαθές λέμφωμα του θυρεοειδούς,
• πολύ σπάνια εμφανίζονται σάρκωμα ή πλακώδες καρκίνωμα του θυρεοειδούς.

Περισσότερα για τη δομή και τη λειτουργία του αδένα θα βρείτε στην ανατομία του θυρεοειδούς.

Οι κακοήθεις παθήσεις του θυρεοειδούς σε έναν πίνακα

Ο πίνακας συγκεντρώνει τη συχνότητα κάθε τύπου και την πενταετή σχετική επιβίωση, δηλαδή πόσοι ασθενείς ζουν πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση σε σύγκριση με άτομα του γενικού πληθυσμού. Τα στοιχεία επιβίωσης προέρχονται από την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία, αφορούν ασθενείς που διαγνώστηκαν από το 2015 έως το 2021 και περιλαμβάνουν όλα τα στάδια μαζί.

Οι αριθμοί αφορούν το στάδιο κατά τη διάγνωση και μεγάλες ομάδες ασθενών. Δεν προβλέπουν την πορεία ενός συγκεκριμένου ανθρώπου, ενώ όσοι διαγιγνώσκονται σήμερα μπορεί να έχουν καλύτερη προοπτική από όσο δείχνουν τα στοιχεία.

Διαφοροποιημένα καρκινώματα: θηλώδες, θυλακιώδες και ογκοκυτταρικό

Τα περισσότερα καρκινώματα του θυρεοειδούς είναι διαφοροποιημένα: στο μικροσκόπιο τα κύτταρά τους μοιάζουν αρκετά με τα φυσιολογικά θυρεοειδικά κύτταρα. Όπως και ο φυσιολογικός θυρεοειδικός ιστός, τα περισσότερα προσλαμβάνουν ιώδιο, κάτι που επιτρέπει σε επιλεγμένους ασθενείς τη θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο μετά το χειρουργείο.

Θηλώδες καρκίνωμα

Είναι ο συχνότερος τύπος. Αναπτύσσεται συνήθως πολύ αργά και συνήθως σε έναν μόνο λοβό του αδένα. Μπορεί να επεκταθεί στους λεμφαδένες του τραχήλου, αλλά ακόμη και τότε αντιμετωπίζεται συνήθως με επιτυχία και σπάνια είναι θανατηφόρο. Όταν υπάρχουν μεταστάσεις στους λεμφαδένες, η επέμβαση συμπληρώνεται με λεμφαδενικό καθαρισμό τραχήλου.

Ο συχνότερος υπότυπος, η θυλακιώδης παραλλαγή του θηλώδους, αντιμετωπίζεται όπως το κλασικό θηλώδες και έχει εξίσου καλή πρόγνωση όταν εντοπίζεται νωρίς. Σπανιότερες παραλλαγές, όπως η υψηλοκυτταρική (tall cell), η κιονοκυτταρική (columnar), η hobnail και η διάχυτη σκληρυντική, τείνουν να αναπτύσσονται και να εξαπλώνονται ταχύτερα και μπορεί να χρειαστούν πιο εντατική θεραπεία.

Θυλακιώδες καρκίνωμα

Αντιστοιχεί περίπου σε 1 στους 10 καρκίνους του θυρεοειδούς και είναι συχνότερο σε χώρες όπου η διατροφή δεν εξασφαλίζει αρκετό ιώδιο. Σε αντίθεση με το θηλώδες, συνήθως δεν επεκτείνεται στους λεμφαδένες, μπορεί όμως να φτάσει μέσω του αίματος σε απομακρυσμένα όργανα, κυρίως στους πνεύμονες και στα οστά. Η πρόγνωσή του είναι λίγο λιγότερο ευνοϊκή από του θηλώδους, παραμένει όμως πολύ καλή στις περισσότερες περιπτώσεις.

Ιδιαιτερότητά του είναι ότι η παρακέντηση συχνά δεν μπορεί να το ξεχωρίσει από ένα καλόηθες θυλακιώδες οζίδιο. Όταν το αποτέλεσμα περιγράφει θυλακιώδη βλάβη, ο κίνδυνος καρκίνου είναι περίπου 20 έως 30% και η οριστική διάγνωση τίθεται μόνο μετά την αφαίρεση του όζου και την ιστολογική εξέταση.

Ογκοκυτταρικό καρκίνωμα

Παλαιότερα ονομαζόταν καρκίνωμα από κύτταρα Hürthle. Αντιστοιχεί περίπου στο 3% των καρκίνων του θυρεοειδούς και είναι συνήθως δυσκολότερο τόσο στη διάγνωση όσο και στη θεραπεία.

Μικροκαρκίνωμα: όταν η παρακολούθηση είναι επιλογή

Μικροκαρκίνωμα ονομάζεται ο καρκίνος του θυρεοειδούς με μέγεθος κάτω από 1 εκατοστό. Σύμφωνα με την Αμερικανική Εταιρεία Θυρεοειδούς, για αυτούς τους μικρούς όγκους υπάρχουν δύο σωστές προσεγγίσεις: η χειρουργική αφαίρεση ή η ενεργός επιτήρηση με τακτικό υπερηχογράφημα. Περίπου 5 έως 10% των μικροκαρκινωμάτων μεγαλώνουν ή επεκτείνονται με τον χρόνο, με μεγαλύτερη πιθανότητα στους νεότερους ασθενείς. Η επιλογή γίνεται εξατομικευμένα, όπως εξηγείται και στον οδηγό για τον καρκίνο του θυρεοειδούς.

Μυελοειδές καρκίνωμα

Το μυελοειδές καρκίνωμα ξεκινά από τα C κύτταρα και γι’ αυτό συμπεριφέρεται διαφορετικά από τους υπόλοιπους τύπους. Αντιστοιχεί σε λιγότερο από 5% των καρκίνων του θυρεοειδούς. Μπορεί να επεκταθεί στους λεμφαδένες, στους πνεύμονες ή στο ήπαρ, μερικές φορές πριν καν εντοπιστεί ο όζος.

Περίπου 3 στους 4 ασθενείς έχουν τη σποραδική μορφή, που δεν κληρονομείται και αφορά κυρίως μεγαλύτερες ηλικίες. Στον 1 στους 4 η νόσος είναι οικογενής, οφείλεται σε μετάλλαξη του γονιδίου RET, μπορεί να εμφανιστεί από την παιδική ή τη νεαρή ενήλικη ζωή και συχνά αφορά πολλά σημεία και των δύο λοβών. Η κληρονομική μορφή μπορεί να είναι μέρος των συνδρόμων πολλαπλής ενδοκρινικής νεοπλασίας MEN 2A και MEN 2B, που συνδέονται και με φαιοχρωμοκύττωμα των επινεφριδίων ή με όγκους των παραθυρεοειδών αδένων.

Για τον λόγο αυτό, κάθε ασθενής με μυελοειδές καρκίνωμα πρέπει να κάνει αιματολογικό έλεγχο για μετάλλαξη RET, ώστε να φανεί αν η μορφή είναι οικογενής. Αν είναι, προτείνεται γενετική συμβουλευτική και έλεγχος στους συγγενείς πρώτου βαθμού. Όταν η μετάλλαξη βρεθεί σε ένα παιδί, ο θυρεοειδής μπορεί να αφαιρεθεί πριν αναπτυχθεί ο καρκίνος ή σε πολύ πρώιμο στάδιο.

Στη διάγνωση και στην παρακολούθηση βοηθούν δύο δείκτες αίματος, η καλσιτονίνη και το καρκινοεμβρυϊκό αντιγόνο (CEA), που είναι συνήθως αυξημένοι. Η θεραπεία είναι χειρουργική, με ολική θυρεοειδεκτομή και αφαίρεση των προσβεβλημένων λεμφαδένων. Το μυελοειδές καρκίνωμα δεν προσλαμβάνει ιώδιο, οπότε το ραδιενεργό ιώδιο δεν αποτελεί θεραπευτική επιλογή, ενώ μετά την επέμβαση η TSH διατηρείται στα φυσιολογικά όρια, χωρίς ανάγκη καταστολής.

Όταν η νόσος εντοπίζεται νωρίς, η επέμβαση μπορεί να είναι θεραπευτική, ενώ ακόμη και σε πιο προχωρημένες περιπτώσεις το μυελοειδές καρκίνωμα εξελίσσεται συχνά σχετικά αργά. Για την προχωρημένη νόσο υπάρχουν εγκεκριμένα στοχευμένα φάρμακα, όπως η βανδετανίμπη και η καμποζαντινίμπη.

Αναπλαστικό καρκίνωμα

Το αναπλαστικό ή αδιαφοροποίητο καρκίνωμα είναι η πιο επιθετική μορφή καρκίνου του θυρεοειδούς. Είναι σπάνιο, αντιστοιχεί περίπου στο 2% των περιπτώσεων, και εμφανίζεται συνήθως σε άτομα άνω των 60 ετών. Θεωρείται ότι συχνά προκύπτει από προϋπάρχον θηλώδες ή θυλακιώδες καρκίνωμα. Τα κύτταρά του δεν μοιάζουν με φυσιολογικά θυρεοειδικά κύτταρα και δεν ανταποκρίνεται ούτε στο ραδιενεργό ιώδιο ούτε στην καταστολή της TSH.

Εκδηλώνεται συνήθως ως μάζα στον τράχηλο που μεγαλώνει πολύ γρήγορα, συχνά τόσο ώστε η αύξηση να είναι ορατή, και μπορεί να συνοδεύεται από δυσκολία στην κατάποση ή στην αναπνοή και από βράγχος φωνής. Η διάγνωση τίθεται με παρακέντηση ή με βιοψία με μεγαλύτερη βελόνα και ακολουθεί πλήρης απεικονιστικός έλεγχος με αξονική, μαγνητική ή PET. Όλα τα αναπλαστικά καρκινώματα κατατάσσονται στο στάδιο IV, με τρεις υποκατηγορίες ανάλογα με το αν η νόσος περιορίζεται στον θυρεοειδή, επεκτείνεται στον τράχηλο ή έχει δώσει απομακρυσμένες μεταστάσεις.

Η αντιμετώπιση γίνεται από πολυεπιστημονική ομάδα και συνδυάζει, όπου είναι εφικτό, χειρουργείο με εξωτερική ακτινοθεραπεία και χημειοθεραπεία. Η Αμερικανική Εταιρεία Θυρεοειδούς σημειώνει ότι κοινό χαρακτηριστικό όσων έχουν μακροχρόνια επιβίωση είναι η αίσθηση επείγοντος στη διάγνωση και στη θεραπεία. Γι’ αυτό μια μάζα στον τράχηλο που μεγαλώνει γρήγορα χρειάζεται εκτίμηση χωρίς καθυστέρηση.

Πρωτοπαθές λέμφωμα και άλλες σπάνιες κακοήθειες

Το πρωτοπαθές λέμφωμα του θυρεοειδούς προέρχεται από τα λεμφοκύτταρα του αδένα και αντιστοιχεί σε λιγότερο από 5% των κακοηθειών του θυρεοειδούς. Αφορά συχνότερα γυναίκες ηλικίας 65 έως 75 ετών και εμφανίζεται πιο συχνά σε άτομα με θυρεοειδίτιδα Hashimoto. Εκδηλώνεται συνήθως ως μάζα στον τράχηλο που μεγαλώνει γρήγορα και μπορεί να είναι ευαίσθητη, ενώ μπορεί να προκαλέσει και υποθυρεοειδισμό.

Δεν υπάρχει αιματολογική εξέταση που να το διαγιγνώσκει. Η παρακέντηση μπορεί να το υποψιαστεί, συνήθως όμως χρειάζεται βιοψία με μεγαλύτερη βελόνα. Η θεραπεία του διαφέρει ριζικά από τους άλλους τύπους: αντιμετωπίζεται με χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία ή συνδυασμό τους και όχι με αφαίρεση του θυρεοειδούς. Πολλοί ασθενείς με εντοπισμένη νόσο θεραπεύονται.

Ακόμη σπανιότερα, στον θυρεοειδή μπορεί να εμφανιστεί σάρκωμα ή πλακώδες καρκίνωμα.

Πώς εκδηλώνονται

Οι περισσότερες κακοήθειες του θυρεοειδούς εμφανίζονται ως όζος που δεν προκαλεί άλλα συμπτώματα. Συχνά ανακαλύπτονται τυχαία, σε υπερηχογράφημα ή αξονική που έγινε για άλλο λόγο, ή κατά την εξέταση του τραχήλου. Οι εξετάσεις λειτουργίας του θυρεοειδούς, όπως η TSH, είναι συνήθως φυσιολογικές ακόμη και όταν υπάρχει καρκίνος. Όταν εμφανίζονται ενοχλήματα, μπορεί να περιλαμβάνουν:

• ψηλαφητό όγκο στο μπροστινό μέρος του τραχήλου, που μερικές φορές μεγαλώνει γρήγορα,
• διόγκωση στον λαιμό,
• πόνο στο μπροστινό μέρος του λαιμού, που μπορεί να αντανακλά προς τα αυτιά,
• βράγχος ή αλλαγή στη φωνή που δεν υποχωρεί,
• δυσκολία στην κατάποση ή στην αναπνοή,
• επίμονο βήχα που δεν οφείλεται σε κρυολόγημα,
• διογκωμένους λεμφαδένες στο πλάι του τραχήλου.

Οι όζοι του θυρεοειδούς είναι πολύ συχνοί και στη συντριπτική τους πλειονότητα καλοήθεις. Το πότε ένας όζος χρειάζεται περαιτέρω έλεγχο εξηγείται στο άρθρο για τον όζο του θυρεοειδούς.

Πώς τεκμηριώνεται ο τύπος

Το υπερηχογράφημα τραχήλου είναι η βασική εξέταση για τον θυρεοειδή και τους λεμφαδένες. Ορισμένα υπερηχογραφικά χαρακτηριστικά εμφανίζονται συχνότερα στους κακοήθεις όζους. Όταν η εξέταση και ο υπέρηχος δημιουργούν υποψία, ακολουθεί παρακέντηση με λεπτή βελόνα (FNA). Από εκεί και πέρα, κάθε τύπος έχει τις δικές του απαιτήσεις:

• Ύποπτα ή κακοήθη κύτταρα στην παρακέντηση: το αποτέλεσμα είναι ισχυρά ενδεικτικό και οδηγεί στον χειρουργικό σχεδιασμό.
• Θυλακιώδης βλάβη ή απροσδιόριστο αποτέλεσμα: μπορεί να βοηθήσει ο μοριακός έλεγχος του δείγματος, συχνά όμως η οριστική απάντηση δίνεται μόνο με την ιστολογική εξέταση μετά την αφαίρεση.
• Υποψία μυελοειδούς καρκινώματος: μέτρηση καλσιτονίνης και CEA στο αίμα και γενετικός έλεγχος για μετάλλαξη RET.
• Υποψία αναπλαστικού καρκινώματος ή λεμφώματος: συχνά χρειάζεται βιοψία με μεγαλύτερη βελόνα και απεικόνιση για τη σταδιοποίηση.

Αξονική ή μαγνητική τομογραφία χρησιμοποιούνται σε επιλεγμένες περιπτώσεις, όταν χρειάζεται καλύτερη χαρτογράφηση της νόσου.

View this post on Instagram

A post shared by Dr Ioannis Mintziras (@dr_ioannis_mintziras)

Πώς διαφέρει η θεραπεία ανά τύπο

Ο τύπος της κακοήθειας καθορίζει τη θεραπεία. Συνοπτικά:

Διαφοροποιημένα καρκινώματα

Πρώτο βήμα είναι το χειρουργείο. Όταν ο καρκίνος είναι μικρός, περιορίζεται σε έναν λοβό και δεν έχει επεκταθεί στους λεμφαδένες, η λοβεκτομή, δηλαδή η αφαίρεση μόνο του προσβεβλημένου λοβού, μπορεί να είναι καλή επιλογή. Όταν αφορά και τους δύο λοβούς ή έχει επεκταθεί έξω από τον αδένα, προτείνεται ολική θυρεοειδεκτομή, με αφαίρεση των προσβεβλημένων λεμφαδένων όταν υπάρχουν. Αναλυτικά για τις επεμβάσεις θα βρείτε στη σελίδα για τη χειρουργική θυρεοειδούς.

Σε ασθενείς με μεγαλύτερο όγκο, επέκταση στους λεμφαδένες ή υψηλότερο κίνδυνο υποτροπής μπορεί να ακολουθήσει ραδιενεργό ιώδιο. Μετά την ολική θυρεοειδεκτομή η λεβοθυροξίνη λαμβάνεται εφ όρου ζωής, με στόχο TSH που καθορίζεται από τον κίνδυνο υποτροπής, και η παρακολούθηση γίνεται με υπερηχογράφημα τραχήλου και μέτρηση θυρεοσφαιρίνης.

Μυελοειδές καρκίνωμα

Ολική θυρεοειδεκτομή με αφαίρεση των προσβεβλημένων λεμφαδένων, χωρίς ραδιενεργό ιώδιο και χωρίς καταστολή της TSH. Η παρακολούθηση στηρίζεται στην καλσιτονίνη και στο CEA. Μετά την επέμβαση, η καλσιτονίνη ιδανικά παραμένει μη ανιχνεύσιμη και μια αύξησή της εγείρει υποψία υποτροπής.

Αναπλαστικό καρκίνωμα

Συνδυασμός χειρουργείου, όπου είναι εφικτό, ακτινοθεραπείας και χημειοθεραπείας από πολυεπιστημονική ομάδα, χωρίς ρόλο για το ραδιενεργό ιώδιο και την καταστολή της TSH.

Λέμφωμα θυρεοειδούς

Χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία ή συνδυασμός τους. Η αφαίρεση του θυρεοειδούς δεν αποτελεί θεραπεία του λεμφώματος.

Στις επεμβάσεις θυρεοειδούς του Δρ. Μίντζηρα χρησιμοποιείται διεγχειρητική νευροπαρακολούθηση (IONM) των νεύρων της φωνής.

Συχνές ερωτήσεις

Ποιος τύπος καρκίνου θυρεοειδούς είναι ο πιο επιθετικός;

Το αναπλαστικό καρκίνωμα. Είναι σπάνιο, περίπου 2% των περιπτώσεων, αναπτύσσεται πολύ γρήγορα και δεν ανταποκρίνεται στο ραδιενεργό ιώδιο. Χρειάζεται άμεση εκτίμηση και θεραπεία από πολυεπιστημονική ομάδα.

Πόσοι όζοι θυρεοειδούς αποδεικνύονται κακοήθεις;

Λίγοι. Μέχρι την ηλικία των 60 ετών περίπου οι μισοί άνθρωποι έχουν κάποιον όζο, και πάνω από το 90% των όζων είναι καλοήθεις. Ποιος όζος χρειάζεται παρακέντηση καθορίζεται από την κλινική εξέταση και τα χαρακτηριστικά του στο υπερηχογράφημα.

Ποια συμπτώματα μπορεί να δώσει ένας κακοήθης όζος;

Τις περισσότερες φορές κανένα, και οι εξετάσεις θυρεοειδικής λειτουργίας είναι συνήθως φυσιολογικές. Όταν υπάρχουν ενοχλήματα, αφορούν όζο που μεγαλώνει γρήγορα, βράγχος φωνής που επιμένει, δυσκολία στην κατάποση ή στην αναπνοή, πόνο στον λαιμό και διογκωμένους λεμφαδένες στο πλάι του τραχήλου.

Φαίνεται ο θυλακιώδης καρκίνος στην παρακέντηση;

Όχι πάντα. Η παρακέντηση συχνά περιγράφει θυλακιώδη βλάβη, που αποδεικνύεται καρκίνος σε περίπου 20 έως 30% των περιπτώσεων. Η οριστική διάγνωση γίνεται με την ιστολογική εξέταση μετά την αφαίρεση του όζου.

Ποιο είναι το προσδόκιμο επιβίωσης στον καρκίνο του θυρεοειδούς;

Εξαρτάται κυρίως από τον τύπο και το στάδιο. Σύμφωνα με την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία, η πενταετής σχετική επιβίωση για όλα τα στάδια μαζί είναι πάνω από 99% στο θηλώδες, 98% στο θυλακιώδες, 93% στο μυελοειδές και 10% στο αναπλαστικό καρκίνωμα. Τα ποσοστά αφορούν μεγάλες ομάδες ασθενών και όχι την πορεία ενός συγκεκριμένου ανθρώπου.

Πού απευθύνεστε

Η σωστή αντιμετώπιση ξεκινά από τη σωστή ταυτοποίηση του τύπου. Ο Δρ. Ιωάννης Μίντζηρας είναι εξειδικευμένος Χειρουργός Ενδοκρινών Αδένων, με δεκατρία χρόνια εκπαίδευσης και κλινικής εμπειρίας στη Γερμανία και άνω των 1.500 επεμβάσεων θυρεοειδούς και παραθυρεοειδών. Μπορείτε να δείτε αναλυτικά τη χειρουργική θυρεοειδούς ή να επικοινωνήσετε για ραντεβού και δεύτερη γνώμη.

Πηγές

• American Cancer Society, What Is Thyroid Cancer? https://www.cancer.org/cancer/types/thyroid-cancer/about/what-is-thyroid-cancer.html
• American Cancer Society, Signs and Symptoms of Thyroid Cancer. https://www.cancer.org/cancer/types/thyroid-cancer/detection-diagnosis-staging/signs-symptoms.html
• American Cancer Society, Thyroid Cancer Survival Rates, by Type and Stage. https://www.cancer.org/cancer/types/thyroid-cancer/detection-diagnosis-staging/survival-rates.html
• American Thyroid Association, Thyroid Cancer (Papillary and Follicular). https://www.thyroid.org/thyroid-cancer/
• American Thyroid Association, Medullary Thyroid Cancer. https://www.thyroid.org/medullary-thyroid-cancer/
• American Thyroid Association, Anaplastic Thyroid Cancer. https://www.thyroid.org/anaplastic-thyroid-cancer/
• American Thyroid Association, Primary Thyroid Lymphoma. https://www.thyroid.org/primary-thyroid-lymphoma/
• American Thyroid Association, Microcarcinomas of the Thyroid Gland. https://www.thyroid.org/microcarcinomas-thyroid-gland/
• American Thyroid Association, Thyroid Nodules. https://www.thyroid.org/thyroid-nodules/

Σχετικά με τον γιατρό

Το παρόν κείμενο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν υποκαθιστά την ιατρική συμβουλή. Ο τύπος της κακοήθειας, το στάδιο και το θεραπευτικό πλάνο καθορίζονται εξατομικευμένα από τον θεράποντα ιατρό σας.

Δείτε επίσης όλα τα άρθρα για τις παθήσεις του θυρεοειδούς.