Καρκίνος Θυρεοειδούς

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς είναι η συχνότερη κακοήθεια των ενδοκρινών αδένων και, στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων, μία από τις μορφές καρκίνου με την καλύτερη πρόγνωση. Η διάγνωση προκαλεί κατανοητή ανησυχία, όμως τα σύγχρονα δεδομένα είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά: οι διαφοροποιημένοι τύποι, που αντιπροσωπεύουν πάνω από το 90% των περιστατικών, αντιμετωπίζονται με πολύ υψηλά ποσοστά ίασης όταν η διάγνωση είναι έγκαιρη και η χειρουργική αντιμετώπιση γίνεται από εξειδικευμένο χειρουργό ενδοκρινών αδένων.

Τι είναι ο καρκίνος του θυρεοειδούς

Ο θυρεοειδής αδένας βρίσκεται στο πρόσθιο τμήμα του τραχήλου, μπροστά από την τραχεία, και παράγει τις ορμόνες Τ3 και Τ4 που ρυθμίζουν τον μεταβολισμό. Καρκίνος του θυρεοειδούς προκύπτει όταν κύτταρα του αδένα – συνήθως τα θυλακιώδη κύτταρα που παράγουν τις ορμόνες, σπανιότερα τα παραθυλακιώδη C-κύτταρα – πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα και αποκτούν την ικανότητα διήθησης ή μετάστασης. Για την κατανόηση της επέμβασης βοηθά η γνώση της ανατομίας του θυρεοειδούς και των γειτονικών δομών.

Είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι η συντριπτική πλειονότητα των όζων του θυρεοειδούς είναι καλοήθεις. Οι όζοι ανιχνεύονται σε ποσοστό έως και 50-60% του γενικού πληθυσμού με υπερηχογράφημα, ενώ μόνο περίπου 5-10% αυτών αποδεικνύονται κακοήθεις. Η ανεύρεση ενός όζου δεν αποτελεί από μόνη της λόγο ανησυχίας – αποτελεί όμως λόγο σωστής αξιολόγησης.

Τύποι καρκίνου θυρεοειδούς

Η ιστολογική ταξινόμηση καθορίζει τη βιολογική συμπεριφορά της νόσου, το θεραπευτικό πλάνο και την πρόγνωση. Αναλυτικότερη περιγραφή θα βρείτε στο άρθρο για τις κακοήθεις παθήσεις του θυρεοειδούς.

Θηλώδες καρκίνωμα (Papillary Thyroid Carcinoma)

Αποτελεί τον συχνότερο τύπο, με ποσοστό 80-85% των περιπτώσεων. Εμφανίζεται συχνότερα σε ηλικίες 30-50 ετών και χαρακτηρίζεται από αργή εξέλιξη. Η διασπορά γίνεται κατά κύριο λόγο λεμφογενώς, προς τους τραχηλικούς λεμφαδένες, γεγονός που εξηγεί γιατί ο έλεγχος των λεμφαδενικών επιπέδων του τραχήλου είναι αναπόσπαστο μέρος της προεγχειρητικής σταδιοποίησης. Η πρόγνωση είναι εξαιρετική, με 10ετή επιβίωση που ξεπερνά το 95% στα εντοπισμένα στάδια. Ειδική υποκατηγορία αποτελεί το θηλώδες μικροκαρκίνωμα (διάμετρος έως 1 cm), το οποίο σε επιλεγμένες περιπτώσεις μπορεί να αντιμετωπιστεί με ενεργό επιτήρηση.

Θυλακιώδες καρκίνωμα (Follicular Thyroid Carcinoma)

Αντιπροσωπεύει το 10-15% των περιπτώσεων και είναι συχνότερο σε περιοχές με χαμηλή πρόσληψη ιωδίου. Σε αντίθεση με το θηλώδες, η διασπορά γίνεται κυρίως αιματογενώς, με μεταστάσεις σε πνεύμονες και οστά. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι ότι η διάκριση από το καλόηθες θυλακιώδες αδένωμα δεν είναι δυνατή με FNA: απαιτείται ιστολογική εξέταση ολόκληρου του όζου μετά τη χειρουργική αφαίρεση, καθώς η διάγνωση στηρίζεται στην ανεύρεση διήθησης της κάψας ή αγγειακής διήθησης.

Μυελοειδές καρκίνωμα (Medullary Thyroid Carcinoma)

Αφορά το 3-5% των περιπτώσεων και προέρχεται από τα παραθυλακιώδη C-κύτταρα, τα οποία παράγουν καλσιτονίνη. Η καλσιτονίνη ορού αποτελεί ευαίσθητο δείκτη τόσο για τη διάγνωση όσο και για τη μετεγχειρητική παρακολούθηση. Περίπου το 25% των περιπτώσεων είναι κληρονομικές, στο πλαίσιο των συνδρόμων πολλαπλής ενδοκρινικής νεοπλασίας MEN 2A και MEN 2B, και σχετίζονται με μεταλλάξεις του πρωτο-ογκογονιδίου RET. Για τον λόγο αυτό, σε κάθε νεοδιαγνωσθέν μυελοειδές καρκίνωμα συνιστάται γενετικός έλεγχος, με σημαντικές προεκτάσεις και για τους συγγενείς πρώτου βαθμού. Στους ασθενείς αυτούς απαιτείται επίσης αποκλεισμός συνυπάρχοντος φαιοχρωμοκυττώματος πριν από οποιαδήποτε επέμβαση.

Αναπλαστικό καρκίνωμα (Anaplastic Thyroid Carcinoma)

Σπάνιος τύπος, με ποσοστό 1-2%, που εμφανίζεται κυρίως σε ηλικίες άνω των 60 ετών. Χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά ταχεία εξέλιξη και επιθετική τοπική διήθηση. Απαιτεί άμεση, πολυπαραγοντική αντιμετώπιση σε εξειδικευμένο κέντρο με συμμετοχή χειρουργού, ογκολόγου και ακτινοθεραπευτή.

Παράγοντες κινδύνου

• Έκθεση σε ιοντίζουσα ακτινοβολία, ιδίως στην περιοχή του τραχήλου και κατά την παιδική ηλικία – ο ισχυρότερος τεκμηριωμένος παράγοντας.
• Οικογενειακό ιστορικό καρκίνου θυρεοειδούς ή συνδρόμων MEN 2A / MEN 2B.
• Φύλο και ηλικία: οι γυναίκες προσβάλλονται περίπου 3 φορές συχνότερα, ωστόσο στους άνδρες η νόσος τείνει να έχει πιο επιθετική πορεία.
• Χρόνια θυρεοειδίτιδα Hashimoto, η οποία έχει συσχετιστεί με αυξημένη επίπτωση θηλώδους καρκινώματος.
• Ανεπάρκεια ιωδίου, που σχετίζεται ειδικότερα με τον θυλακιώδη τύπο.
• Προϋπάρχουσα οζώδης νόσος, όπως η πολυοζώδης βρογχοκήλη.

Συμπτώματα: πότε χρειάζεται αξιολόγηση

Στα αρχικά στάδια ο καρκίνος του θυρεοειδούς είναι συνήθως ασυμπτωματικός. Η πλειονότητα των περιπτώσεων ανακαλύπτεται τυχαία, σε υπερηχογράφημα τραχήλου ή σε απεικονιστικό έλεγχο που έγινε για άλλον λόγο. Όταν εμφανιστούν συμπτώματα, τα συχνότερα είναι:

• Ψηλαφητό, ανώδυνο ογκίδιο στον πρόσθιο τράχηλο που αυξάνεται σταδιακά.
• Διόγκωση τραχηλικών λεμφαδένων, ιδίως ετερόπλευρη και επίμονη.
• Βράγχος φωνής ή αλλαγή στη χροιά της φωνής που επιμένει – πιθανό σημείο προσβολής του παλίνδρομου λαρυγγικού νεύρου.
• Δυσκαταποσία ή αίσθημα πίεσης κατά την κατάποση.
• Δύσπνοια ή αίσθημα πίεσης στον τράχηλο, ιδιαίτερα σε ύπτια θέση – χαρακτηριστικό της οπισθοστερνικά καταδυόμενης βρογχοκήλης.
• Επίμονος βήχας χωρίς λοίμωξη του αναπνευστικού.

Διάγνωση του καρκίνου θυρεοειδούς

Υπερηχογράφημα τραχήλου

Αποτελεί την εξέταση πρώτης γραμμής. Αξιολογεί το μέγεθος, τη σύσταση, τα όρια, την ηχογένεια, την παρουσία μικροασβεστώσεων και την αγγείωση κάθε όζου, ενώ ταυτόχρονα ελέγχει συστηματικά τα λεμφαδενικά επίπεδα του τραχήλου. Τα ευρήματα κατηγοριοποιούνται με συστήματα διαστρωμάτωσης κινδύνου όπως το EU-TIRADS ή το ACR TI-RADS, τα οποία καθορίζουν ποιοι όζοι χρειάζονται παρακέντηση. Η ποιότητα του υπερηχογραφήματος και η εμπειρία του εξεταστή είναι καθοριστικές.

Παρακέντηση με λεπτή βελόνα (FNA)

Η FNA υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση είναι η πλέον αξιόπιστη μέθοδος προεγχειρητικής διάγνωσης. Εκτελείται σε εξωτερική βάση, διαρκεί λίγα λεπτά και δεν απαιτεί αναισθησία. Τα αποτελέσματα ταξινομούνται με το σύστημα Bethesda σε έξι κατηγορίες:

• Bethesda I – Μη διαγνωστικό: απαιτείται επανάληψη.
• Bethesda II – Καλόηθες: κίνδυνος κακοήθειας 0-3%, συνήθως παρακολούθηση.
• Bethesda III – Ατυπία απροσδιόριστης σημασίας: κίνδυνος περίπου 10-30%.
• Bethesda IV – Θυλακιώδης νεοπλασία: κίνδυνος περίπου 25-40%, τυπικά διαγνωστική λοβεκτομή.
• Bethesda V – Ύποπτο κακοήθειας: κίνδυνος περίπου 50-75%.
• Bethesda VI – Κακόηθες: κίνδυνος 97-99%, ένδειξη χειρουργείου.

Εργαστηριακός και συμπληρωματικός έλεγχος

Περιλαμβάνει TSH, FT4 και αντιθυρεοειδικά αντισώματα για την εκτίμηση της λειτουργίας του αδένα, καθώς και καλσιτονίνη όταν υπάρχει υποψία μυελοειδούς καρκινώματος. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις με αδιευκρίνιστη κυτταρολογία (Bethesda III-IV) ο μοριακός έλεγχος για μεταλλάξεις όπως BRAF V600E, RAS ή αναδιατάξεις RET/PTC μπορεί να βελτιώσει τη διαγνωστική ακρίβεια και να αποτρέψει περιττές επεμβάσεις. Προεγχειρητικά διενεργείται πάντοτε λαρυγγοσκόπηση για τεκμηρίωση της κινητικότητας των φωνητικών χορδών. Σε εκτεταμένη ή υποτροπιάζουσα νόσο προστίθεται αξονική ή μαγνητική τομογραφία τραχήλου και θώρακα.

Σταδιοποίηση

Η σταδιοποίηση γίνεται με το σύστημα TNM κατά AJCC (8η έκδοση), το οποίο συνεκτιμά το μέγεθος και την επέκταση του όγκου (T), τη λεμφαδενική συμμετοχή (N) και την παρουσία απομακρυσμένων μεταστάσεων (M). Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των διαφοροποιημένων καρκινωμάτων είναι ότι η ηλικία των 55 ετών λειτουργεί ως καθοριστικό όριο: ασθενείς κάτω των 55 ετών κατατάσσονται σε στάδιο I ή II ακόμη και με λεμφαδενικές ή απομακρυσμένες μεταστάσεις, γεγονός που αντανακλά την εξαιρετικά ευνοϊκή πρόγνωση της νόσου στις νεότερες ηλικίες.

Παράλληλα με τη σταδιοποίηση, οι κατευθυντήριες οδηγίες της Αμερικανικής Εταιρείας Θυρεοειδούς (ATA) κατατάσσουν τους ασθενείς σε χαμηλού, ενδιάμεσου και υψηλού κινδύνου υποτροπής, με βάση την ιστολογία, την εξωθυρεοειδική επέκταση, την αγγειακή διήθηση και τον αριθμό των διηθημένων λεμφαδένων. Αυτή η διαστρωμάτωση – και όχι το στάδιο TNM – καθοδηγεί τις αποφάσεις για ραδιενεργό ιώδιο και για την ένταση της παρακολούθησης.

Θεραπευτική αντιμετώπιση

Χειρουργική θεραπεία

Η χειρουργική αφαίρεση αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της αντιμετώπισης. Η έκταση της επέμβασης εξατομικεύεται:

• Λοβεκτομή (ημιθυρεοειδεκτομή): αφαίρεση του ενός λοβού. Επαρκής για μονήρη, ενδοθυρεοειδικό όγκο διαμέτρου έως 4 cm, χωρίς λεμφαδενική συμμετοχή, χωρίς εξωθυρεοειδική επέκταση και χωρίς ιστορικό ακτινοβολίας. Το βασικό πλεονέκτημα είναι η διατήρηση λειτουργικού θυρεοειδικού ιστού, που σε πολλούς ασθενείς αποτρέπει τη διά βίου ορμονική υποκατάσταση.
• Ολική θυρεοειδεκτομή: αφαίρεση ολόκληρου του αδένα. Ενδείκνυται σε όγκους άνω των 4 cm, πολυεστιακή νόσο, εξωθυρεοειδική επέκταση, τεκμηριωμένες λεμφαδενικές ή απομακρυσμένες μεταστάσεις, μυελοειδές καρκίνωμα και ιστορικό ακτινοβολίας τραχήλου. Επιτρέπει επίσης τη μετέπειτα χορήγηση ραδιενεργού ιωδίου και την αξιόπιστη παρακολούθηση με θυρεοσφαιρίνη.
• Λεμφαδενικός καθαρισμός τραχήλου: ο θεραπευτικός καθαρισμός εκτελείται όταν υπάρχουν τεκμηριωμένα διηθημένοι λεμφαδένες. Ο προφυλακτικός κεντρικός καθαρισμός παραμένει αντικείμενο συζήτησης και εξατομικεύεται με βάση τα χαρακτηριστικά του όγκου.

Θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο (I-131)

Χορηγείται μετά από ολική θυρεοειδεκτομή σε ασθενείς ενδιάμεσου και υψηλού κινδύνου. Στοχεύει στην καταστροφή υπολειμματικού θυρεοειδικού ιστού και μικροσκοπικής νόσου. Τα διαφοροποιημένα καρκινώματα διατηρούν την ικανότητα πρόσληψης ιωδίου, γεγονός που καθιστά τη μέθοδο ιδιαίτερα αποτελεσματική. Στους ασθενείς χαμηλού κινδύνου, οι σύγχρονες κατευθυντήριες οδηγίες τείνουν προς αποκλιμάκωση, καθώς το όφελος δεν τεκμηριώνεται.

Ορμονική αγωγή και κατασταλτική θεραπεία TSH

Μετά από ολική θυρεοειδεκτομή απαιτείται διά βίου υποκατάσταση με λεβοθυροξίνη. Πέραν της υποκατάστασης, στους ασθενείς με διαφοροποιημένο καρκίνωμα η δόση ρυθμίζεται ώστε να διατηρεί την TSH σε χαμηλά επίπεδα, επειδή η TSH λειτουργεί ως αυξητικός παράγοντας για τα υπολειμματικά καρκινικά κύτταρα. Ο βαθμός καταστολής εξατομικεύεται ανάλογα με τον κίνδυνο υποτροπής και τις καρδιαγγειακές και οστικές παραμέτρους του ασθενούς.

Στοχευμένες θεραπείες

Σε προχωρημένη, ανθεκτική στο ραδιενεργό ιώδιο νόσο, διατίθενται αναστολείς τυροσινικής κινάσης. Σε μυελοειδές καρκίνωμα με μετάλλαξη RET χρησιμοποιούνται ειδικοί RET-αναστολείς, ενώ σε όγκους με μετάλλαξη BRAF V600E εφαρμόζονται συνδυασμοί BRAF και MEK αναστολέων. Οι θεραπείες αυτές αφορούν μειοψηφία ασθενών και σχεδιάζονται σε πολυθεματικό ογκολογικό συμβούλιο.

Γιατί έχει σημασία η εμπειρία του χειρουργού

Η βιβλιογραφία τεκμηριώνει με συνέπεια τη συσχέτιση όγκου περιστατικών και έκβασης στη χειρουργική του θυρεοειδούς. Χειρουργοί που εκτελούν μεγάλο αριθμό θυρεοειδεκτομών ετησίως παρουσιάζουν σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά μόνιμης παράλυσης του παλίνδρομου λαρυγγικού νεύρου και μόνιμου υποπαραθυρεοειδισμού, καθώς και μικρότερη διάρκεια νοσηλείας. Η διαφορά είναι ιδιαίτερα έντονη στις τεχνικά απαιτητικές περιπτώσεις: εκτεταμένη νόσος, λεμφαδενικός καθαρισμός, οπισθοστερνική επέκταση και επανεπεμβάσεις θυρεοειδούς, όπου οι ανατομικές δομές έχουν αλλοιωθεί από ουλώδη ιστό.

Επιπλοκές και πώς ελαχιστοποιούνται

Η θυρεοειδεκτομή είναι ασφαλής επέμβαση σε έμπειρα χέρια, με χαμηλά ποσοστά μόνιμων επιπλοκών. Οι κύριοι κίνδυνοι είναι:

• Κάκωση παλίνδρομου λαρυγγικού νεύρου: προκαλεί βράγχος φωνής. Παροδική σε 2-5%, μόνιμη σε λιγότερο από 1-2% σε κέντρα αναφοράς. Η διεγχειρητική νευροπαρακολούθηση (IONM) επιτρέπει τη λειτουργική ταυτοποίηση και προστασία του νεύρου σε πραγματικό χρόνο.
• Υποπαραθυρεοειδισμός: από κάκωση ή αφαίρεση των παραθυρεοειδών αδένων, με αποτέλεσμα υπασβεστιαιμία και μυρμηγκιάσματα. Παροδικός σε 10-30% μετά από ολική θυρεοειδεκτομή, μόνιμος σε λιγότερο από 1-3%. Η προσεκτική παρασκευή με μεγεθυντικά γυαλιά και η διατήρηση της αιμάτωσης των αδένων είναι καθοριστικές.
• Μετεγχειρητικό αιμάτωμα: σπάνιο (κάτω από 1-2%) αλλά επείγον, καθώς μπορεί να προκαλέσει πίεση της τραχείας. Εμφανίζεται συνήθως τις πρώτες ώρες, γι’ αυτό και τηρείται στενή παρακολούθηση.

Μετεγχειρητική παρακολούθηση

Η παρακολούθηση είναι μακροχρόνια και εξατομικευμένη. Στα διαφοροποιημένα καρκινώματα βασίζεται στη μέτρηση της θυρεοσφαιρίνης (Tg) και των αντι-Tg αντισωμάτων, σε συνδυασμό με υπερηχογράφημα τραχήλου. Μετά από ολική θυρεοειδεκτομή, η θυρεοσφαιρίνη λειτουργεί ως εξαιρετικά ευαίσθητος δείκτης υπολειμματικής ή υποτροπιάζουσας νόσου. Στο μυελοειδές καρκίνωμα τη θέση αυτή καταλαμβάνουν η καλσιτονίνη και το CEA. Ο πρώτος έλεγχος γίνεται τυπικά 6-12 εβδομάδες μετά την επέμβαση για ρύθμιση της αγωγής, με τα μεσοδιαστήματα να αραιώνουν προοδευτικά όταν η ανταπόκριση κρίνεται άριστη.

Πρόγνωση

Η πρόγνωση είναι στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων εξαιρετική. Ενδεικτικά, η 10ετής επιβίωση προσεγγίζει ή ξεπερνά το 95-98% για το θηλώδες καρκίνωμα σε εντοπισμένη νόσο, το 90-95% για το θυλακιώδες, ενώ για το μυελοειδές κυμαίνεται περίπου στο 75-85% ανάλογα με το στάδιο. Το αναπλαστικό καρκίνωμα αποτελεί σαφή εξαίρεση, με σημαντικά δυσμενέστερη πορεία. Καθοριστικοί προγνωστικοί παράγοντες είναι η ηλικία κατά τη διάγνωση, το μέγεθος και η ιστολογία του όγκου, η εξωθυρεοειδική επέκταση, η έκταση της λεμφαδενικής συμμετοχής και – κρίσιμα – η πληρότητα της αρχικής χειρουργικής εξαίρεσης.

Ενεργός επιτήρηση: πότε το χειρουργείο μπορεί να αναβληθεί

Σε αυστηρά επιλεγμένους ασθενείς με θηλώδες μικροκαρκίνωμα διαμέτρου έως 1 cm, χωρίς εξωθυρεοειδική επέκταση, χωρίς λεμφαδενική συμμετοχή και σε θέση που δεν γειτνιάζει με την τραχεία ή το παλίνδρομο λαρυγγικό νεύρο, η ενεργός επιτήρηση με τακτικό υπερηχογραφικό έλεγχο αποτελεί τεκμηριωμένη εναλλακτική. Προϋποθέτει αξιόπιστη υπερηχογραφική παρακολούθηση, συνεργάσιμο ασθενή και σαφή συμφωνία για τα κριτήρια που θα οδηγήσουν σε χειρουργείο. Η απόφαση λαμβάνεται πάντοτε από κοινού, μετά από πλήρη ενημέρωση.

Συχνές ερωτήσεις

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς θεραπεύεται;

Ναι. Στους διαφοροποιημένους τύπους, που αποτελούν πάνω από το 90% των περιπτώσεων, τα ποσοστά ίασης είναι πολύ υψηλά – συχνά άνω του 95% σε εντοπισμένη νόσο. Η έγκαιρη διάγνωση και η πλήρης αρχική χειρουργική εξαίρεση είναι οι δύο πιο καθοριστικοί παράγοντες.

Θα χρειάζομαι φάρμακα για πάντα;

Μετά από ολική θυρεοειδεκτομή, ναι: απαιτείται καθημερινή λήψη λεβοθυροξίνης εφ’ όρου ζωής. Πρόκειται για ένα δισκίο την ημέρα, με σωστή ρύθμιση επιτυγχάνεται πλήρως φυσιολογική ζωή. Μετά από λοβεκτομή, περίπου το 60-70% των ασθενών δεν χρειάζεται καθόλου υποκατάσταση.

Πόσο διαρκεί η επέμβαση και η νοσηλεία;

Η θυρεοειδεκτομή διαρκεί τυπικά 1,5 έως 2,5 ώρες, ανάλογα με την έκταση και το αν διενεργείται λεμφαδενικός καθαρισμός. Η νοσηλεία είναι συνήθως 1-2 ημέρες. Η επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες γίνεται σε 1-2 εβδομάδες.

Θα μείνει εμφανής ουλή;

Η τομή τοποθετείται σε φυσική δερματική πτυχή του τραχήλου και έχει μήκος συνήθως 4-6 cm. Με σωστή τεχνική σύγκλεισης και φροντίδα, η ουλή γίνεται με τον χρόνο διακριτική. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις μπορούν να συζητηθούν τεχνικές με μικρότερη ή εναλλακτικά τοποθετημένη τομή.

Θα χάσω τη φωνή μου;

Ο κίνδυνος μόνιμης βλάβης της φωνής είναι μικρότερος από 1-2% σε εξειδικευμένα κέντρα. Παροδικό βράγχος ή εύκολη κόπωση της φωνής μπορεί να εμφανιστεί και συνήθως αποκαθίσταται σε εβδομάδες έως λίγους μήνες. Η διεγχειρητική νευροπαρακολούθηση μειώνει σημαντικά αυτόν τον κίνδυνο.

Είναι κληρονομικός ο καρκίνος του θυρεοειδούς;

Στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων όχι. Εξαίρεση αποτελεί το μυελοειδές καρκίνωμα, όπου περίπου το 25% είναι κληρονομικό και σχετίζεται με μεταλλάξεις RET. Σε αυτές τις περιπτώσεις συνιστάται γενετικός έλεγχος και για τους συγγενείς πρώτου βαθμού.

Χρειάζεται πάντα ραδιενεργό ιώδιο μετά το χειρουργείο;

Όχι. Στους ασθενείς χαμηλού κινδύνου οι σύγχρονες οδηγίες συνιστούν αποφυγή του, καθώς δεν τεκμηριώνεται όφελος. Η απόφαση εξαρτάται από την ιστολογία, το στάδιο, τα διεγχειρητικά ευρήματα και τα μετεγχειρητικά επίπεδα θυρεοσφαιρίνης.

Μπορώ να κάνω παιδιά μετά τη θεραπεία;

Ναι. Η γονιμότητα δεν επηρεάζεται από τη θυρεοειδεκτομή. Μετά από θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο συνιστάται αναβολή της εγκυμοσύνης για περίπου 6-12 μήνες. Κατά την κύηση απαιτείται στενότερη παρακολούθηση και συνήθως αύξηση της δόσης λεβοθυροξίνης.

Σχετικά άρθρα

• Όζοι θυρεοειδούς: πότε είναι αθώοι και πότε χρειάζονται έλεγχο
• Κακοήθεις παθήσεις θυρεοειδούς
• Λεμφαδενικός καθαρισμός τραχήλου
• Πολυοζώδης βρογχοκήλη
• Επανεπεμβάσεις θυρεοειδούς
• Διεγχειρητική νευροπαρακολούθηση (IONM)